تبليغاتX
گرزمان

گرزمان

فرهنگی, ادبی و هنری

ای که اکنون تو

                  گوشه ای را عریان کرده ای

                              -سبک و معصوم-

چقدر از اندام تو مملو می شوند

 سیب ها٬ انار ها و ساقه های گندم

حسرتی جاودانه انگار

                             از ما بر خواهی ساختن!

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوم مهر 1388ساعت 15:16  توسط دوستان  | 

حالا آنچه کم خواهیم آورد
-بوی پیرهن توست
تن به ابتذال کدام کلام داده ای؟
مردک بی بنیان !
-به ابتذال تولد, به ابتذال تشویش
سال ها بود, مرگ را با تو دیده بودم و مرد شدم!
مرگ شدم
حالا دم از کدام تولد؟ کدام تشویش می زنی؟
راستی دوشیزه ولادت هم,
به شوهر رفت,
تو چگونه؟
+ نوشته شده در  جمعه دوم اسفند 1387ساعت 11:13  توسط دوستان  | 

مردی که هیچ گاه از من نمی رود (به علی ایمانی)

از تو تصویر هیچگاه
از تو تصویر هیچ وقت
هنوز بر دیوار ذهنم آویختست،
هیچگاهی که خود را به مردن نمی زنی!
هیچ وقتی که بر خود نمی لرزی!
زبان پر منت فاتحه را با زندگان کاری نیست،
تنها مردگان را تندیس می کنند
و به پایشان دسته گلی می گذارند
                                            به شهر ما!
به شهر شما شابد، ترکه ی گیلاس!
و از بلوط نیز هیزمی می افروزند
مبادا که سردش بشود!
                             بر خود بلرزد.

+ نوشته شده در  یکشنبه بیستم بهمن 1387ساعت 6:7  توسط دوستان  | 

زور آزمایی دلهاست انگار،

                                    در سينه هاي ما،

تا خون بي رمق از دود و بيداد را،

سنگين و با وقار،

چگونه و تا كجاي اين تنان

                                  - كرخت و بي رقم انسان،

                                                 توانند فرستاد.

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم بهمن 1387ساعت 17:25  توسط دوستان  | 

نکند!

         پرنده دغدغه هامان٬

         پی از دانه تفاوت٬

         به بام دیگری از بام دیگری پرمی زند!؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم آذر 1387ساعت 7:31  توسط دوستان  | 

به یاد لحظه هایی که تو را داشتم٬

چند قطره دلتنگی ریختم٬

بی سودای از تو بهین یافتن٬

تو را گم کردم٬

تا شاید بهین یابمت...

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 10:4  توسط دوستان  | 

ستاره سرخ سوزانی که بر دستانم می درخشد٬

بر پهنای تاریکی شب٬

نشانی جز٬ از دوزخ درونم نمی دهد٬

هیچ کس حتی فکرش را هم نمی کرد٬

کسی که شبانه در پی فرشتگان گمشده می گشت٬

اکنون نشانه دار دوزخ شود!

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 10:1  توسط دوستان  | 

کجا رفته ای!؟

آتش به سر من!

که گاه گداری جای هوا٬ از تو تنفس می کردم٬

برگرد٬

برگرد و بر لبان من٬

آرام و سوزان

دوباره بنشین.

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 9:49  توسط دوستان  | 

تو

ای سراب گونه!

                    سراب وار!

نمی جویم و می بینمت

قفا بر پهنه بیابانی خفته

پای بر زمین می کشم

تا مگر اعجاز گون:

خود بجوشی از اعماق

                            که نظیری از اعجازی

قرن هاست٬

که هاجرها

              چندی ساکنان مروه اند و چندی صفا

                                 بی سعی٬ بی مروه٬ بی صفا!

من اما اسماعیل وار٬

                           همچنان

پای بر زمین خواهم کشید

بی سودای مادری یافتن!

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1387ساعت 22:53  توسط دوستان  | 

در ابتدای راه در این عرصه تنگ برای نشر٬ که با نثر می گشایمش٬ بد نیست مرثیه ای بخوانم برای آن همه شاعر شور بخت که حتی نامشان بر پهنه هیچ عرصه شعرو دفتری نمایان نشد٬ و مرثیه ای شاید از برای تمام شاعرانی خوش قریهه ای که غریبانه اشعارشان و افکارشان از پهنه ذهن پراکنده شان بر پهنه وب می نشیند و پوسیده وار چماق خوانده نشدن بر سرشان می نشیند.

چه میگویم! که بی هیچ تعارفی خوانده نشدن در کمین همه نگارندگان است٬ در دیاری که خیلی بیهوده گوش خوانندگانش پر از شنیدن هاست بی هیچ شنیده ای!

و می نویسم برای آنکه می خواند: که چون می خوانید٬ با چکه ای از رأیتان گرمابخش دل نگارنده شوید.

با تشکر.

عبداله سعادتمندی

+ نوشته شده در  سه شنبه دوازدهم شهریور 1387ساعت 22:43  توسط دوستان  |